เจ้าสาวแสงตะวัน
“โอ๊ย! ปล่อยนะ ถ้ารอดไปได้ฉันจะเล่นงานคุณให้หนักเลยคอยดู”
“ผมว่าคุณอย่าเพิ่งคิดถึงตอนนั้นเลยนะ มาคิดตอนนี้ดีกว่าว่าเราจะมีความสุขกันมากแค่ไหน บอกไว้ก่อนว่าผมจะสั่งสอนคุณให้สาสมกับการดูถูกผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นผัวของคุณเลยทีเดียว”
ริมฝีปากบางไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้ เมื่อถูกเขาก้มลงไปปิดด้วยปากอย่างรวดเร็ว สองมือก็ไม่อาจยกขึ้นมาปกป้องตัวเองได้ เมื่อถูกสองมือเขาตรึงไว้กับพื้น เนิ่นนานกว่าเขาจะปล่อยให้เธอมีอิสระเล็กๆ น้อยๆ เมื่อเขายอมละออกจากเรียวปากนุ่มนิ่ม เพื่อลุกขึ้นแล้วช้อนเอาร่างอรชรตรงไปหาเตียง กำปั้นจึงมีโอกาสฟาดฟันลงไปหาอกเขานับครั้งไม่ถ้วน ปากบางก็ตะโกนดังลั่นห้อง
“ฉันจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด คุณจะต้องชดใช้ในสิ่งที่คุณทำ จำเอาไว้!!!”
“ผมไม่แคร์สักนิดว่าคุณจะทำอะไร แต่ผมจะไม่มีวันปล่อยเมียที่มีความคิดว่าผัวเป็นฆาตรกรออกไปจากห้องนี้โดยไม่ได้ทำอะไรต่างหาก”
“หยุดนะ! ฉันเกลียดคุณ”
“ต่อให้ผมไม่ทำอะไร คิดเหรอว่าคุณจะไม่เกลียดผม ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วทำไมผมจะต้องหยุด ไม่มีทางไม่มีวันด้วย คุณจะต้องได้รับโทษที่บังอาจมาปักปำผัวถูกทางนิตินัยและกำลังจะเป็นผัวทางพฤตินัยของคุณ นี่คือบทลงโทษ จำเอาไว้!”
แสงตะวันปิดปากบางเอาไว้ไม่ให้อ้อนวอนอีกแม้แต่แอะเดียวด้วยจุมพิตอันเร้าร้อน รุนแรงเป็นการลงโทษที่ทำให้เขาโกรธ แต่แล้วอาการโกรธกริ้วก็แปรเปลี่ยนเป็นปีติแทน เมื่อหลักฐานบอกอยู่คาตาว่าเมียที่เขาเข้าใจว่าเคยมีแฟนอยู่แล้วนั้น แท้จริงเธอเพียงหลอกตาเขาเท่านั้นเอง
“ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณไปตลอดชีวิตจำเอาไว้”